Brussel

Het Brusselse bouwbestand is hoog, smal en oud. De burgerwoning van rond 1900 — Schaarbeek, Elsene, Vorst — heeft een bakgoot die van gemene muur tot gemene muur loopt, verstopt achter een kroonlijst en rustend op een houten vloer die niemand ooit heeft gezien. Dat is de plek waar het bijna altijd om draait.

Achter elk van die huizen ligt een achterbouw met een plat dak, en in de naoorlogse gemeenten — Evere, delen van Anderlecht en Sint-Lambrechts-Woluwe — zijn die platte daken groot en in mede-eigendom. Dan begint een tweede traject: algemene vergadering, syndicus, en een planning over maanden in plaats van dagen.

Wat de werf hier vooral bepaalt, is toegang. Smalle straten, geen plaats voor een stelling, binnenplaatsen die enkel via het gebouw bereikbaar zijn, en de inname van de openbare weg die bij de gemeente moet worden aangevraagd. Wij bekijken dat bij het eerste bezoek — niet op de dag van de levering.